Kodeks Prawa Kanonincznego. Komentarz., red. P. Majer, 2023
Kan. 899 §3. Celebrację eucharystyczną należy przygotować tak, aby wszyscy uczestnicy uzyskali z niej obfitość owoców, dla osiągnięcia których Chrystus Pan ustanowił Ofiarę eucharystyczną.
899 Ita ordinetur: Owoce celebracji eucharystycznej (§3) uzyskuje się dzięki wierności względem woli Chrystusa i przestrzeganiu dyspozycji normatywnych Kościoła: „Tajemnica Eucharystii jest zbyt wielka, „ażeby ktoś mógł pozwolić sobie na traktowanie jej wedle własnej oceny, która nie szanowałaby jej świętego charakteru i jej wymiaru powszechnego”. Przeciwnie, kto tak postępuje, pobłażając swojemu sposobowi myślenia, szkodzi […] prawdziwej jedności obrządku rzymskiego, która winna być gorliwie zachowywana, oraz podejmuje czynności, które w żaden sposób nie odpowiadają na głód i pragnienie Boga żywego, jakich doświadczają ludzie naszych czasów […]. Samowolne bowiem działania […] szkodzą słusznemu prawu wiernych do czynności liturgicznej zgodnej z tą tradycją i dyscypliną […] Wszyscy wierni mają prawo do prawdziwej liturgii, a w sposób szczególny do celebracji Mszy św., która winna być taka, jaką chciał i ustanowił Kościół, tak jak określają przepisy w księgach liturgicznych oraz w innych normach i aktach prawnych. Podobnie lud katolicki ma prawo, aby Ofiara Mszy św. była celebrowana w sposób niezmieniony, zgodny z całym nauczaniem Magisterium Kościoła” (zob. Instr. Redemptionis Sacramentum z 25 III 2004 r., nr 11-12).
Wynika z tego m.in. to, że „samowola liturgiczna” kapłana celebrującego Eucharystię może wpływać na owoce, które otrzymują wierni. Nie jest więc to wyłącznie jego indywidualna odpowiedzialność przed Bogiem za postępowanie w niezgodzie z Kościołem, ale również odpowiedzialność za dobro duchowe powierzonych sobie wiernych, którym zamyka dostęp do pełnych owoców Eucharystii.
Z uczciwości trzeba by dodać, że owe „utracone owoce” będą dotyczyły głównie wspólnoty Kościele. Redemptionis Sacramentum wspomni tutaj o: niepewności co do nauki Kościoła, wątpliwość i zgorszenie ludu Bożego czy możliwości zrodzenia w Kościele podziałów i stronnictw, które niszczą jedność.